Ana SayfaBilge Közkara FINDIK › İnsanoğlu

İnsanoğlu

İnsanoğluyuz hepimiz. Her birimiz Hz.Adem soyundan gelmeyiz ve kardeşiz. Düşünüyorum da kardeşiz ama beş parmağın beşi bir mi? Hepimiz farklıyız, hepimiz başkayız. Başka şeylerden yer, başka şeylerden zevk alırız. Ortak yönümüz insan olmak, ortak yönümüz insani yaşamların gerektirdiklerinde buluşmak. Dünya üzerinde kurulmuş bir yaşamın farklı farklı dallarıyız aslında hepimiz ve dünyanın hiçbir yeri aynı olmadığı gibi hepimiz de ortak bir yaratılışın tohumları olmamıza rağmen gene de farklıyız işte.

Öz kardeşlerimiz bile farklı, ben elmayı severim sen armutu. Belki ben dinlerim sen konuşursun. Kimimiz simit satarız kimimiz doktoruz. Dünya kardeşlerine eşit dağıtmamış gene de hamurunu.

Hal böyle olunca konum, zenginlik fark etmeden de olsa hepimiz farklı zevklerin ürünüyüzdür kimbilir. Başımızı şöyle bir kaldırıp masadan baktığımızda gözlemlerimiz bize doğruyu gösterecektir, eminim. Üşüyoruz.Kış geliyor yollar kapanıyor, trafik felç, kazalar, yollarda ölenler, dışarıda yaşayıp soğuktan ölerek can verenler, kayak yapmaya gidenler…Bu bir eleştiri değil bakış açısı, bir farkındalık yaratma iç güdüsü.Birilerinin yaşamına son veren kış, başkalarının hayatında ne denli önemli bir keyif sebebi olabiliyor öyle değil mi? Ne ölenin suçu var ne eğlenenin baktığım zaman. Sebepse farklı imkanlardır sahip olunan. Peki bu karakışlar değil midir yazın en kavurucu sıcağından bizi kurtarması için “yeter artık, bıktım bu sıcaktan” diyerek gelmesi için yalvarılan. Ama bir önceki kışta da gene biz değil miydik “donduk,yaz gelsin artık” diye kıvranıp battaniyelere sarınan. Misal çok küçük bir örnek sadece ama insanlığın neresine giderseniz gidin, hatta keşfedin bu böyle. İnsanoğlu olarak en büyük keşifleri, buluşları yapmış da olsak, teknolojide, sağlık alanında, bilimde çığır da aşmış olsak en önemli şeyi unuttuk bir bakıma. İnsan olmanın özünü araştırmayı unuttuk, hangimiz bilebiliyoruz insanın birkaç vakit önce özlediği şeyi, bi süre sonra reddedebilme yetisini? Açıklayabiliyor muyuz “insanoğlu işte, nankörüz hepimiz” sözünden başka bir cümle ile. Bunları söylerken ben de dahil hepimiz anlamını bilmediğimiz insani karekteristik özelliklerimizi bilerek de olsa bir anlamda kendimize de sormuyor muyuz acaba neden böyleyim ben diye. İlla ki bir şeylerin kıymetini kaybedince mi anlayacağız ey insanoğlu. Sevdiğimiz biri uzağa düşse o zaman bile arar, özler oluyoruz çoğumuz. Adına methiyeler düzüp sevgi selleri yaratıyoruz. Durup düşünmüyor muyuz yanımdakiler birgün buradan gitse ben ne yaparım diye? Buna alıştırmıyor muyuz kendimizi. Birgün hiçbirşeysiz ve hiç kimsesiz kalma ihtimalimizi neden hesaba katmıyoruz da o anı yaşarken kıymet vermekten uzağız hepimiz? Hepimiz hergün birilerini, bir şeyleri kaybedecek gibi yaşayamıyor muyuz? Böyle gelmiş böyle gidecek olan düşünce ağlarımızla aslında kendimize ve önümüzdeki nesillere ne kadar büyük kötülükler yapmış oluyoruz, düşünmek bile istemiyorum. İnsan olarak insanlığa saygımızı yitirdiğimiz şu günlerde kıymet bilmeyi ve nankörlük etmemeyi öğrenecek, öğretecek bireyler yetiştirmeyi diliyorum tüm insanoğluna!